ଅହମ୍ମଦାବାଦ ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାକୁ ପୂରିଲା ବର୍ଷେ: ଆଜି ବି ଥମି ରହିଛି ସମୟ

ଅହମ୍ମଦାବାଦ: ଭାରତର ବିମାନ ଚଳାଚଳ ଇତିହାସର ଅତ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟବିଦାରକ ଘଟଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା ୨୦୨୫ ଜୁନ ୧୨ର ଅହମ୍ମଦାବାଦ ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣା। ଏୟାର ଇଣ୍ଡିଆର ବୋଇଂ ୭୮୭-୮ ଡ୍ରିମଲାଇନର ବିମାନ ଉଡ଼ାଣ ଭରିବାର ମାତ୍ର କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରାଇ ଏକ ମେଡିକାଲ କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲ ଉପରେ ଖସିପଡ଼ିଥିଲା। ଦୁର୍ଘଟଣାର ଏକ ବର୍ଷ ପୂରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ସେହି ସ୍ଥାନର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଆଜି ବି ରୋମଟାଙ୍କୁରି ଉଠେ। ଜଳିଯାଇଥିବା କାନ୍ଥ, ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା କଙ୍କ୍ରିଟ ଢାଞ୍ଚା, ଏବଂ ବିମାନ ଇନ୍ଧନର ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡର ଚିହ୍ନ ଆଜି ବି ସେଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ମନେହୁଏ ସମୟ ଯେପରି ସେହି ଦିନରେ ହିଁ ଅଟକି ଯାଇଛି। ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବିମାନରେ ଥିବା ଯାତ୍ରୀ ଓ  କ୍ରିୟୁ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସମେତ ଭୂମିରେ ଥିବା ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଘଟଣାରେ  ସମୁଦାୟ ୨୬୦ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ଅନେକ ପରିବାର ନିଜର ଏକମାତ୍ର ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ, ଅନେକ ଶିଶୁ ଅନାଥ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ମାତାପିତା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଅସହାୟ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଘରେ ଏବେ ବି ସେହି ଶୋକର ଛାୟା ଲାଗି ରହିଛି। ଯେଉଁ ଘରେ ପୂର୍ବରୁ ହସଖୁସିର ପରିବେଶ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଆଜି ନିରବତା ଓ ଅପୂରଣୀୟ କ୍ଷତିର ବେଦନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି।ଦୁର୍ଘଟଣାର ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରକୃତ କାରଣକୁ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳିପାରିନାହିଁ। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ତଦନ୍ତ ରିପୋର୍ଟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତିମ ରିପୋର୍ଟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନାହିଁ। ପାଇଲଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ଥିଲା କି, ବିମାନର କୌଣସି ଯାନ୍ତ୍ରିକ ତ୍ରୁଟି ଦୁର୍ଘଟଣାର କାରଣ ହୋଇଥିଲା କିମ୍ବା ଇନ୍ଧନ ଯୋଗାଣ ବନ୍ଦ କରୁଥିବା ଫ୍ୟୁଏଲ କଟଅଫ ସ୍ୱିଚ୍ ସହିତ କୌଣସି ସମସ୍ୟା ଥିଲା କି—ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ବି ଉତ୍ତର ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଛି। ତଦନ୍ତକାରୀ ସଂସ୍ଥାମାନେ ବିମାନର ବ୍ଲାକ ବକ୍ସ, କକପିଟ ଭଏସ ରେକର୍ଡର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମାଣକୁ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ଦୁର୍ଘଟଣାର ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟ ଖୁବବଶିଘ୍ର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବ ବୋଲି ଆଶା ରଖିଛନ୍ତି ମୃତକଙ୍କ ପରିବାର । ଦୁର୍ଘଟଣା ପରେ କ୍ଷତିପୂରଣ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପରିବାର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନ୍ୟାୟ ପାଇନଥିବା ଅଭିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି। କାହା ଉପରେ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ହେବ, କେଉଁ ସଂସ୍ଥା କିମ୍ବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅବହେଳା ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ପାଇଁ ଦାୟୀ ଥିଲା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏଭଳି ଘଟଣା ନଘଟିବା ପାଇଁ କେଉଁ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯିବ—ଏହାକୁ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ଏବେ ବି ଚାଲିଛି। ଅନେକ ପରିବାର ଆଇନଗତ ଲଢ଼େଇ ଜାରି ରଖିଥିବା ବେଳେ କେହି କେହି ସରକାର ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ ସଂସ୍ଥାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ସହାୟତା ଦାବି କରୁଛନ୍ତି।୨୦୨୫ ଜୁନ୍ ୧୨ ତାରିଖରେ ଅହମ୍ମଦାବାଦଠାରେ ଘଟିଥିବା ଏୟାର ଇଣ୍ଡିଆର ଏଆଇ-୧୭୧ (AI-171) ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବ୍ରିଟେନର ଲେଷ୍ଟର ସହରର ଜଣେ ୪୦ ବର୍ଷୀୟ ବ୍ୟବସାୟୀ 'ବିଶ୍ୱାସକୁମାର ରମେଶ' ଏକମାତ୍ର ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବେ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ। ବୋଇଂ ୭୮୭ ବିମାନଟି ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ଫଳରେ ବିମାନର ଯାତ୍ରୀ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଶାଇ ପ୍ରାୟ ୨୬୦ ରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିବା ବେଳେ ବିଶ୍ୱାସକୁମାର ମରଣ ମୁହଁରୁ ଫେରିଆସିଥିଲେ। ଦୁର୍ଘଟଣା ସମୟରେ ସେ ବିମାନର ଜରୁରୀକାଳୀନ ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ଥିବା ୧୧ଏ (11A) ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଦୁର୍ଘଟଣାର ପ୍ରଭାବକୁ କମ୍ ମାତ୍ରାରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା। ବିମାନଟି ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଏକ ଫାଙ୍କ ବାଟ ଦେଇ ସେ ବାହାରକୁ ଡେଇଁପଡ଼ିଥିଲେ ଏବଂ ଜଳୁଥିବା ବିମାନ ଭିତରୁ ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ। ତେବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ତଥା ନିଜର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଅଜୟଙ୍କୁ (ଯିଏ କି ୧୧ଜେ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିଲେ) ସବୁଦିନ ପାଇଁ ହରାଇଥିଲେ, ଯାହାକି ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଭୀର ଆଘାତ ଦେଇଛି। ଘଟଣାର ବର୍ଷେ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜର ମାନସିକ ଆଘାତରୁ ମୁକୁଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସହ ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣାର ପ୍ରକୃତ କାରଣ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଜାଣିବା ପାଇଁ ତଦନ୍ତର ଦାବି ଜାରି ରଖିଛନ୍ତି। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୃତକଙ୍କ ପରିବାର ପାଇଁ ଜୁନ ୧୨ କେବଳ ଏକ ତାରିଖ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖର ଦିନ। ଅନେକ ମାଆ ଆଜି ବି ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଫଟୋ ସାମ୍ନାରେ ଦୀପ ଜାଳି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। କିଛି ଶିଶୁ ଆଜି ବି ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ବାପା କିମ୍ବା ମାଆ ଆଉ କେବେ ଫେରିବେ ନାହିଁ। ଅନେକ ପରିବାରରେ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଦେଖାଦେଇଛି, କାରଣ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ହିଁ ପରିବାରର ଏକମାତ୍ର ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ। ଯେଉଁ ଯୁବକମାନେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ ବିମାନରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ସେହି ଦିନ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଅଧାରେ ରହିଗଲା। ଯେଉଁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ହଷ୍ଟେଲରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଜଣ ଜୀବନ ହରାଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଗୁରୁତର ଭାବେ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ଷତି କେବେ ପୂରଣ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଅହମ୍ମଦାବାଦର ସେହି ହଷ୍ଟେଲ ଆଜି ବି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖଦ ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣାର ନିରବ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛି। ଦୁର୍ଘଟଣାର ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିବା ଜଳିଯାଇଥିବା କାନ୍ଥ, ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା କୋଠରୀ ଓ ନିରବ ପରିବେଶ ମନେ ପକାଇଦେଉଛି ଯେ କିଛି କ୍ଷତି କେବେ ପୂରଣ ହୁଏନାହିଁ। ଅନ୍ତିମ ତଦନ୍ତ ରିପୋର୍ଟ, ନ୍ୟାୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ପରିବାରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନ୍ତା ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁନାହିଁ କାହିଁକି, ୨୬୦ ଜୀବନର ଏହି ଅପୂରଣୀୟ କ୍ଷତି ଭାରତର ଇତିହାସରେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଅଧ୍ୟାୟ ହୋଇ ରହିବ। ରିପୋର୍ଟର- ସମ୍ପଦା ମିଶ୍ର, ୧୨ ଜୁନ୍ ୨୦୨୬